Bablowiec watroby wielopecherzowy

Bąblowiec wątroby wielopęcherzowy (Echinococcus hepatis multilocularis s. alveolaris) Bąblowiec wielopęcherzowy jest osobnym gatunkiem bąblowca. Spotyka się go o wiele rzadziej niż bąblowca jednopęcherzowego. Najczęściej sadowi się on w wątrobie, szczególnie w prawym jej płacie. Anatomia patologiczna. Guz bąblowcowy wielopęcherzowy składa się z konglomeratu pęcherzyków, z których żaden nie przekracza rozmiaru ziarnka grochu. Pęcherzyki znajdują się obok siebie i są otoczone wspólną torebką włóknistą, która wytwarza się wskutek drażniącego działania rosnącego bąblowca na wątrobę. Oglądany gołym okiem guz bąblowcowy wielopęcherzowy wygląda jako okrągławy, zbity twór wielkości orzecha, pięści lub głowy dziecka. Na przekroju powierzchnia guza jest porowata jak plaster miodu i przedstawia liczne, drobne jamki o kształcie nieregularnym, oddzielone od siebie mniej lub więcej grubymi pasmami tkanki łącznej. W jamkach znajduje się dość przejrzysta, galaretowata zawartość, w której można, czasami wykryć haczyki lub główki pasożyta. Guz bąblowcowy rośnie wzdłuż dróg żółciowych, rozgałęzień żyły wrotnej lub dróg chłonnych. Ma on ostre granice i łatwo daje się wyłuszczyć z otaczającej go torebki. R osnąc guz niszczy sąsiadujący z nim miąższ wątrobowy, a równocześnie łatwo ulega martwicy, zaczynając od swego środka, wskutek czego powstają w wątrobie jamy. Przez zlewanie się z sobą jam wytwarzają się czasami duże jamy o ścianach postrzępionych, zawierające masy ropiaste, śmietankowate lub płyn brunatny, ciągnący się, czasami zabarwiony żółcią, złogi wapniowe, kryształy cholestorolu, strąty barwnika żółciowego, kryształy hematoidyny, krwinki czerwone, bardzo rzadko haczyki. [patrz też: cyklopiroksolamina, polcortolon, fitamina ]

Powiązane tematy z artykułem: cyklopiroksolamina fitamina polcortolon